مهيار حركت و روانه محال « قمشه » و از منزل مزبور الى شهر قمشه مساوى پنج فرسنگ تمام است و راهش نيكو و زمينش هموار و مسطح كه ياد از مفاد : « وَ إِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ » « 1 » مىدهد و سمت غربى اين راه زنجيره كوهى است كه مسافتش از راه به قدر يك ربع فرسنگ است و اين زنجيره همه‌جا كشيده شده و همراه است الى شهر قمشه . و ايضا سمت شرقى راه زنجيره كوهى است كه بعد و مسافتش از راه زياده از سمت غربى است و همه‌جا با راه همراه و كشيده شده است ، تا آسياى مشهوره به آسياى شاه و در ميان گل اين راه از مهيار به قمشه آبى نيست سواى يك جوى آب كه سرچشمه آن در زنجيره كوه سمت شرقى كه موسوم به « اسپه » است واقع و آب مزبور اندكى شور است ، و در آن نواحى سواى اين آب ، آبى ديگر يافت نمىشود و تمامى زمين اين راه غير ذى زرع و ماسه است . و به فاصله نيم فرسنگ به اصل شهر « 2 » قمشه جائى است باصفا و مكانى است بافيض كه هوايش جان‌فزا و نسيمش غم‌زدا و مدفن امام‌زاده واجب التعظيم و لازم التكريم شاه رضاست ، كه بالفعل هم به سبب امام‌زاده موصوف همين مكان بافيض به شاه رضا معروف است . و اين مكان باصفا پيرامون كوهى واقع است كه آب آن‌جا « 3 » از بيخ همان كوه از چشمه جارى مىشود . الحق آبش بسيار صاف و شيرين و گوارا ست و يك حوض آب بزرگ در آن صحن واقع و ماهيان بسيار در آن چشمه و حوض است . و مشهور است كه اگر كسى گردن بىحرمتى به صيد آن ماهيان برافرازد ؛ خود را چون ماهى به دام صياد اجل اندازد . چنانچه اعتقاد اهالى آنجا اين است و اين فقره را مجرب

--> ( 1 ) . آيه 20 ، سورهء غاشيه . ( 2 ) . كلمهء « شهر » در نسخهء مجلس نيست . ( 3 ) . در مجلس ، كه آب آن از .